Op een zonnige frisse maandag in januari maak ik een wandeling samen met twee vrienden op het voormalige eiland Schokland.  In 1995 is Schokland geplaatst op de UNESCO -  Werelderfgoedlijst. We parkeren in de Middelbuurt bij het fraaie kerkje, een museum en een aantal gerestaureerde huizen. Vervolgens wandelen we naar de zuidpunt. Daar was het dorpje Ens gesitueerd. Alleen de fundamenten van de kerk en van de vuurtoren zijn nog aanwezig. Via de westkant wandelen we terug in noordelijke richting. We lopen niet helemaal door naar Emmeloord. Een aantal jaren geleden bekeken we dat al eens. Bijzonder is de droge haven met intacte golfbrekers. Aan de randen van het eiland, in de polder, zien we vernatting van voormalige landbouwpercelen. Een vorm van natuurontwikkeling. Een citaat van de toelichting op een expositie van oude kaarten in Museum Schokland in 2012. "Tot ver in de Middeleeuwen is Schokland nog via een landtong met het vasteland verbonden en dus een schiereiland. Door landafslag maakt het zich rond 1450 los van het Overijsselse achterland. Vanaf die tijd is het als eiland op Zuiderzeekaarten te vinden. Daarbij valt één aspect duidelijk op. Door voortdurend landverlies wordt het eiland steeds kleiner. In de tentoonstelling worden de kaarten in chronologische volgorde geëxposeerd. Hierdoor is die landafslag door de eeuwen heen goed te volgen. Met de aanleg van de Noordoostpolder komt Schokland in 1942 op het droge te liggen. Het is bijzonder dat tot op de dag van vandaag de contouren van het voormalig Zuiderzee-eiland nog altijd op kaarten wordt ingetekend."

Kaart uit 1773

Natuurontwikkeling aan de oostzijde van Schokland. Aan de horizon: de voormalige haven van Emmeloord.

Natuurontwikkeling Zuid-oostzijde Schokland
Natuurontwikkeling Zuid-oostzijde Schokland
Ens, fundamenten kerk
Ens, fundamenten kerk
Ens, ruIne kerk
Ens, ruIne kerk
Natuurgebied aan de oostzijde van Schokland
Natuurgebied aan de oostzijde van Schokland
Back to Top